The Blue Girl

Imogene har nett flytta til ein ny by og begynt på ein ny vidaregåande skule. Ho er ei tøff jente som likar å køyre sitt eige løp og alt første dagen på skulen blir ho venner med Maxine som ikkje akkurat er den mest populære jenta på skulen. Ho begynner snart også å legge merke til ein gutt som stadig kikkar på henne. Det er berre det at ingen andre kan sjå denne gutten og det viser seg snart at Adrian er eit spøkelse.  Han er ein venn av skulen sine husnissar og vil gjerne at Imogene skal sjå dei og. Problemet er berre at husnissane sin måte å gjere henne i stand til å sjå dei også betyr at mørke krefter i skyggane legg merke til Imogene. Imogene, Maxine, Adrian og Pelly (Imogene sin likevel-ikkje-så-imaginære usynlige venn frå barndommen) må ta opp kampen for å redde Imogene.

Charles de Lint skriv fantasybøker, men ikkje den typen fantasy som Ringenes Herre og liknande, og han har vunne mange prisar for bøkene sine.  Charles de Lint sine bøker foregår som oftast på stader i vår eiga verd i vår eiga tid der grensene mellom ånde-/mytolog-/fantasiverda og vår eiga verd er tynne. Slik er det også i The Blue Girl der fantasyverda med husnissar, spøkelse og imaginære venner viser seg å vere virkelige og å ha ein innflytelse over vår eiga verd.

Eg likte The Blue Girl veldig godt. Imogene er ei interessant jente med både tøffe og mjuke sider og ho gjorde inntrykk på meg. Eg likar og at boka har tre forteljarstemmer. Imogene, Maxine og Adrian får alle fortelje sine historiar. Det er greit å vite kven som fortel sidan kapitla alle har overskrifter som “Now: Imogene” og “Then: Adrian”. Boka har greit språk og bør vere lett å lese for alle som er så nokonlunde gode i engelsk.  Og, ja, Imogene blir blå.

Dette syns andre om boka:
Greenmanreview
Bloggers-heart-books
Valentina’s Room

“Hvor Hender Det?”, no også på Facebook

“Hvor hender det?” blir publisert av Norsk Utenrikspolitisk Institutt (NUPI) og har no også fått seg ei side på Facebook. Dersom du blir med på Facebookgruppa vil du få tilsendt nyhende og hendingsinvitasjonar til nettmøte.

“Hvor hender det?” inneheldt nyttig  informasjon om internasjonale spørsmål for elevar, lærarar og andre interesserte.

Du finn:
• Tema-artiklar om aktuelle internasjonale forhold. Artiklane er kortfatta, informative og gir ei heilheitleg framstilling av sakene.

• Nettmøte med forskarar og andre om aktuelle tema. Du får informasjon om nettmøta ved å bli abonnent på “Hvor hender det?”  sin nyhetstjeneste.

• UtenriksQuiz: Nettstaden inneheldt ei rekke quizar, både temaquizar og på artikkel-nivå.

• NUPI-bloggen: Innlegg frå NUPI-forskarar om dagsaktuelle spørsmål.

• Arbeidsoppgåver som er pedagogisk tilrettelagt for bruk i undervisninga.

Opp i flammer / Catching fire

Opp i flammer av Suzanne Collins er oppfølgjaren til Dødslekene som eg las i februar, og den er like god.

“Spoiler alert” for alle som ikkje har lest Dødslekene.

To personar overlevde dei 74. Dødslekene – Katniss og Peeta. Noko slikt har aldri skjedd før og det er derfor eit opprør mot Capitol og ei oppmuntring til alle opprørslystne folk i alle 12 distrikta i Panem.

Vel heime i Distrikt 12 fryktar Katniss kva presidenten og hans folk kan finne på å gjere for å hemne seg på henne. Ho fryktar for livet til både familie og venner, og frykta blir ikkje mindre når ho forstår at ho er blitt eit opprørssymbol for heile landet.

Ho treff og på to flyktningar i skogen. Dei er på leiting etter Distrikt 13 som blei øydelagt for mange år sidan. Ryktet seier at Distrikt 13 har bygd seg opp igjen og no er ei eiga makt utanfor Panem sin kontroll.I mellomtida strammar Capitol grepet om Distrikt 12 og dei andre distrikta i Panem. Katniss får klar beskjed frå presidenten om å dempe opprørstronga som ulmar i landet og å overbevise han om at ho kun er ei forelska ungjente utan ein opprørsk tanke i hovudet. Dersom ikkje….

Når utvelginga av deltakarar til dei 75. Dødslekene blir annonsert forstår Katniss at ho hadde god grunn til å frykte konsekvensane av at ho klarte å få både seg og Peeta levande ut frå dei forrige Dødslekene.

Det er alltid litt nifst med oppfølgarar, men Suzanne Collins har greid jobben til fulle.  Opp i flammer er like velskriven og spennande som Dødslekene.  Eg kan nesten ikkje vente på den neste boka i serien.

På Askøy vgs. har vi både den engelske og den norske utgåva av begge bøkene.

Dette meiner andre om Catching Fire
Karin’s Book Nook
Persnickety Snark
Time
Linus’s Blanket

Suzanne Collins si heimeside

Nervous conditions

Nervous conditions av Tsitsi Dangarembga handlar om ungjenta Tambu som veks opp på landsbygda i Rhodesia – no Zimbabwe -  på 60-talet. Etter barneskulen har bror hennar fått gå på misjonsskulen der onkelen hennar er rektor medan Tambu og søstrene ikkje får eit slikt tilbod. Tambu går på barneskule, men berre fordi ho klarer å finansiere skuleplassen sin sjølv.  Så døyr broren hennar, og sidan det ikkje er fleire søner i familien så er det Tambu som får gå på misjonsskulen.

Ho bur heime hjå onkelen og tanta og deler rom med kusina Nyasha som delvis har vakse opp i England medan foreldra henner studerte der. Nyasha slit med å leve opp til og akseptere den tradisjonelle kvinnerollen i shonakulturen og er i konstant opposisjon til faren sin som er overhovudet i storfamilien sidan han er både mann og har utdanning og god jobb. Ho utfordrar også stadig Tambu sine forestillingar om korleis verda fungerer og burde fungere. Nyasha si mor har like god utdanning som mannen sin, men let likevel mannen sin styre det meste. Tambu si mor lever eit tradisjonelt liv i storfamlien på landsbygda, eit liv der mennene for ein stor del styrer medan kvinnene arbeider.

Tambu, Nyasha og dei andre kvinnene i livet deira lever alle i eit krysspress. Dei er kvinner i klemme mellom den tradisjonelle kvinnerollen i den patriarkalske shonakulturen og ein staden meir likestilte kvinnerollen i den engelske kulturen, og dei er innfødde i eit land styrt av kolonimakta. For Tambu og Nyasha sin familie kjem og utdanninga inn som eit skilje mot resten av storfamilien, utdanninga gjer dei på mange måtar “engelske” og til koloniherrane sine gode døme gode og flinke afrikanarar.

I starten syns eg boka var litt tung å lese. Det blei brukt mange uttrykk frå shonaspråket og det tok litt tid å venne seg til at det var enkelte ord eg ikkje skulle forstå, berre vite sånn nokonlunde kva dei refererte til. Så snart eg kom forbi denne lille mentale sprerra var boka ei strålande lesaroppleving. Tambu, Nyasha og dei andre i boka framstår som virkelige personar med virkelige liv og eg blir etterkvart like frustrert som dei over sperrene som både kjønnsrollar, raseskilje og utdanningsskilje lagar. Til tross for at dette er ei bok om alvorlege emne er det inga trist bok og Tambu ingen sjølvmedlidande forteljar.

Veldig bra!

Dette syns andre om boka:
The book nest
Growing fins
Vindu mot verden

Tatt av kvinner – Eon 5

Lars Lauvik er tilbake med sin spinngalne gjeng i Eon 5 – Tatt av kvinner.

Gjengen har som vanleg eit nokså irrasjonelt forhold til det meste her i verda som t.d. politikarar, julefeiring, stupebrett, sin herre og teiknemester Lars Lauvik og kolleagene hans, trafikkreglar og sjølvsagt kvinner.

Eg ler som vanleg masse.

 

Noe i meg er sterkere enn jeg

Astrid Høgevold fekk anoreksi då ho var berre 12 år gammal og dei seks neste åra i livet hennar var ein einaste lang kamp mot sjukdomen.

I boka “Noe i meg er sterkere enn jeg” gjev ho oss eit levande og intens bilde av kva som går føre seg i hovudet på ei ung jente med veldig alvorlig anoreksi. På det verste er ho så sjuk at ho trudde at alt omkring henne inneheldt kaloriar, inkludert lufta, vatnet og tinga ho tok på. Ho personifiserer sjukdommen som ei kraft i henne sjølv som ho kallar for djevelen. Det er djevelen som styrer, bestemmer, fortel henne at ho må bli flinkare, springe meir, ete mindre, bli tynnast, bli som beina i eit røntgenbilde…. Det er djevelen som bestemmer, utan djevelen er Astrid ingen.

Astrid Høgevold fortel intenst og ærleg om alle sidene ved å leve med alvorleg anoreksi. om jernhard sjølvdisiplin, om tvangsprega trening, om tvangsforing med sonde, om kor kreativ ein sjølvskadar kan vere for å finne noko å kutte seg opp med, om opphalda på ungdomspsykiatrisk institusjon, og om prosessen ho måtte igjennom for å bli frisk.

Med ein så ung forfattar og såpass liten avstand i tid til hendingane boka skildrar kunne dette fort blitt ei sentimental stakkars-meg-bok, men det er det ikkje.  Astrid Høgevold har skrive ei veldig, veldig god bok.

Dette skriv andre om boka og forfattaren:
Liv og død i samme hode – Vårt Land
Noe i meg er sterkere enn jeg - NRK
Skulle bli tynnast av alle – ABCnyheter

Steffen tar sin del av ansvaret

Steffen tar sin del av ansvaret av Christian Støre Valeur handlar om Steffen som har bestemt seg for å ta sin del av ansvaret for miljøet, han skal bli nullutsleppar av CO_2.

Måten han skal gjere det på er å reise på familiehytta mitt på vinteren for å leve eit liv utan elektrisitet. Maten er all hermetikken som står uopna på hytta. Steffen har imidlertid gjort ein litt dårleg jobb med planlegginga og oppdagar fort at å vere på fjellet i Norge vinterstid med småsko og hytta sin elektrisk boksopnar ikkje er det lettaste i verda.

Ganske fort oppdagar lesaren at det kanskje ikkje er den brennande miljøinteressa som er hovuddrivkrafta bak Steffen sine handlingar. Vi får stadig tilbakeblikk frå hausten der han og sambuaren kommuniserer stadig dårlegare, ei studieveninne med aktivt medlemskap i Natur og Ungdom gjer eit stort inntrykk, bestekameraten forstår han ikkje, sjefen hans forstår iallfall det iallfall ikkje når Steffen blir tatt i å ete restaurantgjestane sine restar og han mistrivst på jusstudiet. Steffen er 23 år, har vakse opp i velstand, går familie og venner på nervane og er rett og slett ikkje særleg nøgd med seg sjølv og forbrukarsamfunnet.

Etter nokre dagars forhutla liv på ei kald hytte blir elektrisiteten brått slått på. Steffen, som ikkje eingong har nytta toalettet inne i frykt for å bruke vatn som burde gått til tørkeramma i Afrika, har ikkje tiltak nok til å skru den av.  Det er Steffen sin far som har slått den på med fjernkontroll frå Oslo slik dei vanlegvis plar gjere for å kunne komme til ei varm hytte når dei reiser oppover. Etterkvart er alle aktørane i det lille dramaet samla på hytta og det blir det fleire pinlige situasjonar og samtalar av.

Dette er ei dagbokroman med mange innslag av samtalar, chatting på Internett og sms’ar. I samtalane har kvar deltakar fått sin tabulatorplass på sida slik at den blir eit godt visuelt bilde av slik ein samtale gjerne høyrest ut, litt forvirrande i byrjinga men eg likar det. Sms’ar og chatting er halde i den uformelle tonen slik kommunikasjon gjerne har.

Steffen tar sin del av ansvaret er ei småmorsom og lettlest bok. Spesielt likar eg samtalane, chattinga og sms’ane.  Boka minner meg på mange måtar om Naiv. Super av Erlend Loe, men klarar likevel å få sitt eige særpreg. Generelt syns at boka blei litt for lang,  men elles så er den bra. Eg er  spent på kva Christian Støre Valeur vil komme med neste gong. Denne boka er iallfall absolutt lesverdig.

Dette syns andre om boka:
Sammen skal vi leve – Bergens Tidende
Debutroman om forvikling og forureining – NRK
Tilbake til naturen – Dagbladet
Med lattermildt alvor om forbruk og forelskelse – Aftenbladet
Bærekraftig debut – Universitas
Seig samtidsroman – Altaposten

Full pott i hjerter

Full pott i hjerter av Svein Børge Hoftun handlar om brødrene Jon og Steinar som stikk av heimanfrå for ikkje å bli henta av barnevernet. Mor deira har eit forhold til ein svensk musikar og lét gutane vere åleine att heime medan ho reiser rundt med svensken og bandet, Steinar har ADHD og er blitt ferska medan han stal øl, og og sosiallærar og barnevern byrjar å mistenke alt for mykje. Flukta fører dei frå Oslo via Sauda og Bergen til København. Dei er på jakt etter Jon sin far som ingen har sett sidan han tok livet av ein annan mann før Jon blei født.

Dette er ei spennande bok som raskt flyttar seg frå ein stad til ein anna og ein situasjon til ein annan. Litt for fort faktiskt. Det er så mykje ein skal innom – dårlege heimeforhold, ADHD, kriminalitet og at Jon forelskar seg i den danske guten Erik og oppdagar at han er homofil.  Sidan alt går så fort så er det liksom ingenting som får nok tid.

Språkleg likar eg boka godt. Forfattaren skriv eit lett og ledig nynorsk som bør vere lett å lese for dei fleste.

Dette syns andre om boka:
Når alt skal med – Bergens Tidende
Botnlaus spenningshistorie – Vårt Land