Min døde mann

Min døde mann av Arne Lygre er ei av bøkene som er nominert til Ungdommens kritikerpris 2009/2010.

Boka sin anonyme forteljar er ein gift mann med barn som har ein lengsel etter ein mann, etter uforpliktande møte og elskov. Men det viser seg at desse møta ikkje blir så uforpliktande likevel.

Det er mest hovudforteljaren si stemme vi høyrer men andre får og komme til. Delvis som indre monologar frå menn han møter eller menn han tenker på ,og delvis som replikkar i dialogar. Felles for alle stemmene/mennene er at dei ikkje utan vidare kan/klarar/vågar leve som opne homofile og dei to som har komt ut som homofile har opplevd avvisning frå foreldra sine.

Språket er nydeleg.

Så kvifor berre ein 4’ar? Her er det lesaren som kjem inn. For det første så er eg nok meir glad i handlingsdrevne forteljingar enn i denne typen forteljingar med masse indre monolog der framdrifta kun er på grunn av språket, og for det andre så blir eg så irritert på denne vinglete hovudpersonen som bedreg både kona, borna, elskaren/elskarane og seg sjølv. Det blir alt for mykje av det min kjæreste kallar for «relasjonelt tull». Slik sett minner «Min døde mann» meg om ein tv-såpeserie (berre med mykje betre språk enn slike vanlegvis har) og det har eg ikkje tålmodighet til.

Konklusjon – det vakre og gjennomførte språket gjer at boka er verd å lese uansett, men sjølve forteljinga trekker den ned til ein 4’ar for meg. Det er aldri noko godt teikn når eg ikkje syns det minste synd på nokon som mistar sin kjære på ein tragisk måte.

Dette syns andre om boka:

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s