The Maze Runner av James Dashner

The Maze Runner by James DashnerTenk deg korleis det er å vere ei forsøksmus som heile tida må springe rundt i ein labyrint. Labyrinten endrar seg frå dag til dag og i tillegg inneheldt den andre farar. Då vil du få ein god ide om korleis livet er for gutane (og den eine jenta) i The Maze Runner av James Dashner.

Eg hadde sett fram til å lese denne boka. Den såg veldig spennande ut og blir ofte samanlikna med den fabelaktige Dødslekene/The Hunger Games av Suzanne Collins.  Dessverre så endte eg opp med meir blanda følelsar for The Maze Runner.

Den startar veldig bra. Thomas vaknar opp i eit mørk og bråkete lite rom. Det einaste han kan hugse om seg sjølv er fornamnet, alt anna er vekke. Det mystiske rommet bevegar seg, snart opnar luke i taket seg og han befinn seg saman med ein stor flokk ukjente gutar på ein ukjent stad.

Det var her frustrasjonen begynte. På dei neste sidene prøver Thomas å finne ut kva for stad han har hamna på. Denne informasjonen må han stort sett vente på og den informasjonen han får er veldig oppstykka. Det er berre irriterande! For Thomas og for meg som lesar.  Generelt sett så har eg ingenting i mot at forfattaren heldt tilbake informasjon for å bygge opp historien, men eg protesterer når det virkar som om informasjon som kunne vore gitt i løpet av to sider blir gitt ut litt etter litt kun for å gjere boka litt lenger. Kanskje forfattaren og forlaget syntes at det ville forlenge og intensivere spenninga? Ikkje veit eg.

Heldigvis blir tempoet betre etterkvart. Utanom nokre stopp når Thomas bekymrar seg over den manglande hukommelsen sin eller når det tar alt for lang tid å hale litt enkel informasjon ut av ein av guttane i labyrinten, så er det faktisk veldig spennande.

Eg skulle ønske at eg vart meir følelsesmessig knytta til personane i boka. Eg trur eg ville vore det dersom eg ikkje hadde vore litt på kant med boka nesten frå begynnelsen av.

Som sagt før så har eg blanda følelsar. Eg syns at ein litt meir fortetta versjon av historien i The Maze Runner har alt som skal til for å gjere dette til ei storarta første bok i ein trilogi. Og sjølv om eg mislikar at historien haltar avgarde til å begynne med så må eg applaudere måten den får farten opp på etterkvart. Den spennande avslutninga som tydeleg viser at Thomas og dei andre guttane har fleire problem som ventar på dei, er også veldig bra. Lesarar som ikkje datt av i byrjinga på boka vil definitivt vere interesserte i å finne ut kva som skjer i bok nummer 2: The Scorch Trials.

Eg har høyrt rykte om at The Maze Runner skal komme på norsk, men førebels er den berre tilgjengeleg på engelsk.

Hjå meg får boka berre 3+, som straff for uthalingstaktikk.

Her kjem omtalar frå ein del folk som ikkje vart så irriterte som meg:

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s