Category Archives: Litteratur

The C-Word

The C-Word by Lisa LynchI juni 2008 var Lisa Lynch 28 år, lykkeleg gift, glad i jobben sin og i full gang med å prøve å bli gravid. Å finne ein klump i brystet var nokså uventa, og ho forventa absolutt ikkje at klumpen skulle vise seg å vere brystkreft i stadium 3.

I løpet av det neste året gjekk ho gjennom all den behandlinga som ein slik diagnose fører med seg. Som den skribenten ho er så starta ho og opp ein blogg der ho blogga om livet som kreftsjuk, Alright Tit. Bloggen blei etterkvart enormt populær.

Boka The C-Word er hovudsakleg skrive etter at ho var ferdig med behandlinga og er på mange måtar ein kommentar til bloggen. Kvart kapittel startar med utrad frå ein bloggpost, det første frå juni 2008 og det siste frå juli 2009. Resten av kapittelet handlar om dei same tinga som bloggposten, men sett frå eit synspunkt etter at behandlinga er over. Forskjellen mellom her-og-no-synspunktet og tilbakeblikka er interessant.

Det høyrest kanskje ikkje slik ut, men dette er faktisk ei veldig morsom bok. Ho pyntar ikkje på kva det inneber å ha kreft. Å gjennomgå cellegiftbehandling, stråling, miste håret og handle parykkar, å føle seg elendig på grunn av behandling, forsone seg med å ikkje få barn, brystrekonstruksjon og ei ny brystvorte, å bli omvendt frå dyrehatar til katteeigar, å oppleve ei følelsesmessig berg- og dalbane…alt er med. Dei gode tinga er også med, som å få den beste behandlinga som moderne medisin kan tilby og kjærleiken ho er omgitt av frå slekt og venner.

The C-Word er ikkje noko «hjelpsom» bok med masse råd om kva kreftpasientar skal/skal ikkje gjere, men den lét aldri som den er noko slikt heller. Det den er er Lisa sin veldig lesverdige, ærleg, såre og morsomme historie om korleis det var for henne å få brystkreft før ho var 30, på eit tidspunkt då ein eigentleg skal ha eit godt liv med familie og venner utan alt for mange bekymringar i livet.

Bloggen Alright Tit blir framleis oppdatert, slik at du kan få med deg kva som har hendt i Lisa sitt liv etter at boka slutta sommaren 2009.

Dette syns andre om boka:

Advertisements

Øye for Øye / One Good Turn av Kate Atkinson

Øye for øye (Norwegian title) by Kate AtkinsonJackson Brody er i Edinburgh. Det er mange endre folk og: Ein ukjent mann som ser ut til å ha eit eller anna oppdrag, ein sint hondasjåfør som vi stort sett berre ser noko til når han angrip nokon, fleire austeuropeiske jenter, kona til ein uhederleg byggfirmaeigar, ein krimforfattar som kjem nærmare virkelig kriminalitet enn han nokongong hadde tenkt og ei politikvinne som har både ein tenåringsson og eit forsvunne lik å bekymre seg om.

Eg las boka på engelsk, som eg likar å gjere når vi har den på engelsk. Den er imidlertid også utgitt på norsk med tittelen Øye for øye. ASVbib har den på begge språk.

One Good Turn / Øye for øye er på mange måtar som dei russiske matrjosjkadokkene som stadig dukkar opp i den. Plott inni plott, villeiande spor, masse folk med uventa forbindelsar m.m. For å vere ærleg så syns eg at det var litt for mange folk å halde styr på, eg ønskte meg ei liste over alle personane så eg kunne ta ein kikk på den kvar gong ein av dei mindre sentrale personane dukka opp. Fleire gonger brukte eg lang tid på å finne ut kven personen som no tok ordet eigentleg var.

One Good Turn by Kate AtkinsonAkkurat som i Case Histories / De fortapte blir historiar som tilsynelatande ikkje har nokon samanheng vevd saman på ein veldig dyktig måte. Eg likte ikkje denne boka så godt som den første, fordi eg ikkje syntes at det var like mykje humor i denne somi den forrige og på grunn av at det var så mange personar at eg sleit med å halde styr på dei. Spesielt det siste gjorde at eg brukte mykje lenger tid på å komme inn i denne boka enn eg gjorde med den forrige. Likevel, eg kom inn i den etterkvart og den siste tredjedelen koste eg meg veldig med.

No er eg nok solid hekta på Kate Atkinson og Jackson Brody, så eg kjem nok til å lese fleire bøker i denne serien.

Dette meiner andre:

Fables : Animal farm

Fables : Animal Farm av Bill WillinghamEtter at ein frykteleg, ukjent fiende invaderer Eventyrland flyktar mange av innbyggarane til vår verd. Her har dei som kan passere som menneske sitt eige samfunn i Fabelbyen midt i New York, medan dei som ikkje kan gå for menneske bur på Farmen på landsbygda.

Snøkvit og søstra Rose reiser opp til Farmen. Der er gardsbestyraren vekke og det foregår mystiske ting. Det er revolusjon på gang og Gullhår og bjørnungen har blitt vaksne sidan sist.

Som den forrige forteljinga i Fables, Legends in Exile, så likar eg også denne veldig godt. Den tar kjente eventyrfigurar og lar dei oppleve nye eventyr. Som tittelen viser spelar den sjølvsagt også på den kjente romanen Kamerat Napoleon (engelsk tittel: Animal Farm) av George Orwell. Teikneserieromanen står fint på eigne bein dersom ein ikkje kjenner til dei forskjellige historiane det blir referert til, men det blir sjølvsagt morsommare når du «tar» mange av referansane.

Som det første heftet i serien så har også dette komt på norsk, men er dessverre utseld frå forlaget.

ASVbib har også bestilt dei neste hefta i serien.

Dette syns andre:

The Maze Runner av James Dashner

The Maze Runner by James DashnerTenk deg korleis det er å vere ei forsøksmus som heile tida må springe rundt i ein labyrint. Labyrinten endrar seg frå dag til dag og i tillegg inneheldt den andre farar. Då vil du få ein god ide om korleis livet er for gutane (og den eine jenta) i The Maze Runner av James Dashner.

Eg hadde sett fram til å lese denne boka. Den såg veldig spennande ut og blir ofte samanlikna med den fabelaktige Dødslekene/The Hunger Games av Suzanne Collins.  Dessverre så endte eg opp med meir blanda følelsar for The Maze Runner.

Den startar veldig bra. Thomas vaknar opp i eit mørk og bråkete lite rom. Det einaste han kan hugse om seg sjølv er fornamnet, alt anna er vekke. Det mystiske rommet bevegar seg, snart opnar luke i taket seg og han befinn seg saman med ein stor flokk ukjente gutar på ein ukjent stad.

Det var her frustrasjonen begynte. På dei neste sidene prøver Thomas å finne ut kva for stad han har hamna på. Denne informasjonen må han stort sett vente på og den informasjonen han får er veldig oppstykka. Det er berre irriterande! For Thomas og for meg som lesar.  Generelt sett så har eg ingenting i mot at forfattaren heldt tilbake informasjon for å bygge opp historien, men eg protesterer når det virkar som om informasjon som kunne vore gitt i løpet av to sider blir gitt ut litt etter litt kun for å gjere boka litt lenger. Kanskje forfattaren og forlaget syntes at det ville forlenge og intensivere spenninga? Ikkje veit eg.

Heldigvis blir tempoet betre etterkvart. Utanom nokre stopp når Thomas bekymrar seg over den manglande hukommelsen sin eller når det tar alt for lang tid å hale litt enkel informasjon ut av ein av guttane i labyrinten, så er det faktisk veldig spennande.

Eg skulle ønske at eg vart meir følelsesmessig knytta til personane i boka. Eg trur eg ville vore det dersom eg ikkje hadde vore litt på kant med boka nesten frå begynnelsen av.

Som sagt før så har eg blanda følelsar. Eg syns at ein litt meir fortetta versjon av historien i The Maze Runner har alt som skal til for å gjere dette til ei storarta første bok i ein trilogi. Og sjølv om eg mislikar at historien haltar avgarde til å begynne med så må eg applaudere måten den får farten opp på etterkvart. Den spennande avslutninga som tydeleg viser at Thomas og dei andre guttane har fleire problem som ventar på dei, er også veldig bra. Lesarar som ikkje datt av i byrjinga på boka vil definitivt vere interesserte i å finne ut kva som skjer i bok nummer 2: The Scorch Trials.

Eg har høyrt rykte om at The Maze Runner skal komme på norsk, men førebels er den berre tilgjengeleg på engelsk.

Hjå meg får boka berre 3+, som straff for uthalingstaktikk.

Her kjem omtalar frå ein del folk som ikkje vart så irriterte som meg:

De fortapte / Case histories

Eg har lest mi første bok av Kate Atkinson, og den er veldig god. Eg las den engelskspråklege utgåva «Case Histories«, men den er også omsett til norsk med tittelen «De Fortapte«. ASVbib har dei begge.

Boka byrjar med 3 saksforteljingar frå 1970, 1979 og 1994. To av sakene er uløyste og alle tre sakene påvirkar framleis liva til dei pårørande. Det dukkar og opp ei fjerde sak som vi får høyre om seinare i boka.

Ein varm sommar i Cambridge, 10 år etter at siste saka fann stad, blir privatdetektiv Jackson Brodie involvert i alle tre sakene. Han får ein del overraskingar.

Dette er inga «enkel» krimforteljing. Den har mange lag. Det er forbindelsar mellom sakene som ein ikkje mistenker, ein får ikkje direkte svar på alt ein lurar på og den har fleire interessante personar. Det fungerer også veldig bra å la dei tre saksforteljingane innleie boka, når du har lest dei har du virkelig eit behov for å finne ut kva som eigentleg hendte og du er sikker på at det er mykje du ikkje veit.

Som sagt tidlegare så syns eg at boka har nokre veldig interessante karakterar. Jackson er nylig skild, og det er ingen lykkeleg skilsmisse. Han drøymer om å pensjonere seg i Frankrike og han er ein overbeskyttande far for dotter si. Søstrene til det eine offeret er veldig ulike og småkranglar om det meste, svigersøstra til eit anna offer har eit nokså dårleg forhold til å fortelje sanninga og faren til det tredje offeret er framleis besatt av å finne ut kva som eigentleg hendte den forferdelige dagen i 1994. I tillegg så dukkar det opp nokre naboar….

Forteljinga blir formidla av 4 forskjellige stemmer: Jackson, Amelia (ei av dei småkranglande søstrene), Theo (faren til det tredje offeret) og Caroline (ei kvinne som først ikkje ser ut til å ha noko å gjere med nokon av sakene). Eg likar denne måten å gjere det på, det let oss få sjå personane frå fleire sider og gjev oss eit større bilde enn det ei stemme ville gjort.

Det høyrest kanskje ikkje slik ut, men dette er også ofte ei ganske morsom bok.

Som sagt så las eg den på engelsk, så eg kan ikkje sei noko om kvaliteten på ometjinga. Men, eg likte den engelske versjonen så godt at eg alt har begynt på ei ny bok av Kate Atkinson.

Les! Les! Les!

Dette meiner andre:

Crossfire av Dick & Felix Francis

Den siste veka har det gått i krimlesing, og eg begynte med Crossfire av far/son-duoen Dick & Felix Francis.

Dick Francis hadde ei rekke karrierer i løpet av livet: Under andre verdskrigen var han pilot i RAF, på 50-talet var han profesjonell jockey og jobba m.a. for Dronningmora (mor til Dronning Elisabeth) og frå siste halvdel av 50-talet til litt ut på 70-talet jobba han som journalist parallellt med å vere krimforfattar. Han står som forfattar av ein sjølvbiografi og over 40 krimbøker, dei fire siste saman med sonen Felix Francis. Bøkene hans er omsett til over 30 språk og over 30 av bøkene er omsett til norsk. Dick Francis døydde i 2010.

Dick Francis har omtrent alltid forskjellige hovudpersonar i krimbøkene sine, unntak er Sid Halley (ex-jockey som har blitt privatdetektiv) som er med i 4 bøker (første gong i 1965, siste gong i 2006) og Kit Fielding (jockey) som er med i 2 bøker. Hovudpersonane har forskjellige yrke og nokre av bøkene finn stad i andre land enn Storbritannia, men bøkene har likevel alltid ei eller anna tilknytning til det engelske veddeløpsmiljøet, og då helst til hinderløp.

Det felles miljøet i bøkene gjer at det for lesaren blir som å lese ein serie, ein veit kva som ventar ein og slepp å sette ser inn i eit heilt nytt univers. Samtidig har forfattaren fridom til å ha med nye personar og slepp dermed ta dei omsyna til personane sin forhistorie som vanlege serieforfattarar må.

Hovudpersonen i Crossfire er infanterikaptein Tom Forsyth som etter å ha blitt alvorleg skada i Afghanistan reiser heim til mor si som trenar veddeløpshestar. Han oppdagar raskt at alt ikkje er som det skal i veddeløpsstallen. Hestar taper når dei ikkje burde samtidig som mora ikkje vil innrømme at dette er eit problem.

Språket er greit, standard engelsk utan masse uvanlege ord. Sjølv om det ikkje er så mange hestar med i boka så er det naturleg nok ein del ord frå hestemiljø, men ingenting som ein ikkje kan finne omsett i vanleg ordbok.

Som vanleg med Dick Francis så er dette ei spennande bok med nokre skikkeleg overraskingar undervegs. Eg syns ikkje den er fantastisk, men bra nok.

Dette syns andre:

Vi er de døde

Vi er de døde av Tore Oksholen handlar om Caspar. Caspar ftyktar turen fram og tilbake til skulen, det er nemlig to karar som er etter han. Ein dag får dei tak i han og prøver å brenne handa hans med ein lighter. Caspar blir redda av ei jente han aldri har sett før og som ingen andre kan sjå.

Bestefaren til Caspar jobba som brannmann i mange år, og han fortel historiar om ildbarnet. Caspar prøver å finne ut meir og oppdagar at historiar om ildbarnet har dukka opp langt bakover i tida. Kven er ho eigentleg? Finst ho i det heile? Er ho god eller vond?

Samtidig må han passe seg for plageåndene – og finne litt ut av sånne kjærleiksgreier.

Omslaget er veldig flott. Tittelen er litt meir usikker på. Det har nok mest å gjere med at det er nokre ting i boka som eg som lesar gjerne skulle hatt litt meire informasjon om, og noko av dette refererer direkte til tittelen.

Elles så skulle eg ønske at boka var litt lenger. Det går ofte litt fort i svingane og det blir litt som om forfattaren prøver å få med meir i boka enn det eigentleg er plass til på dei utmålte sidene. På den måten blir det ein del ting som ikkje få nok plass, eg vil gjerne vite meir.  Dette er på ingen måte ei dårleg bok, eg trur berre at den hadde kunne vore mykje betre. Så då blei det ein 3’ar.

Dette syns andre: