Category Archives: Bokmål

Øye for Øye / One Good Turn av Kate Atkinson

Øye for øye (Norwegian title) by Kate AtkinsonJackson Brody er i Edinburgh. Det er mange endre folk og: Ein ukjent mann som ser ut til å ha eit eller anna oppdrag, ein sint hondasjåfør som vi stort sett berre ser noko til når han angrip nokon, fleire austeuropeiske jenter, kona til ein uhederleg byggfirmaeigar, ein krimforfattar som kjem nærmare virkelig kriminalitet enn han nokongong hadde tenkt og ei politikvinne som har både ein tenåringsson og eit forsvunne lik å bekymre seg om.

Eg las boka på engelsk, som eg likar å gjere når vi har den på engelsk. Den er imidlertid også utgitt på norsk med tittelen Øye for øye. ASVbib har den på begge språk.

One Good Turn / Øye for øye er på mange måtar som dei russiske matrjosjkadokkene som stadig dukkar opp i den. Plott inni plott, villeiande spor, masse folk med uventa forbindelsar m.m. For å vere ærleg så syns eg at det var litt for mange folk å halde styr på, eg ønskte meg ei liste over alle personane så eg kunne ta ein kikk på den kvar gong ein av dei mindre sentrale personane dukka opp. Fleire gonger brukte eg lang tid på å finne ut kven personen som no tok ordet eigentleg var.

One Good Turn by Kate AtkinsonAkkurat som i Case Histories / De fortapte blir historiar som tilsynelatande ikkje har nokon samanheng vevd saman på ein veldig dyktig måte. Eg likte ikkje denne boka så godt som den første, fordi eg ikkje syntes at det var like mykje humor i denne somi den forrige og på grunn av at det var så mange personar at eg sleit med å halde styr på dei. Spesielt det siste gjorde at eg brukte mykje lenger tid på å komme inn i denne boka enn eg gjorde med den forrige. Likevel, eg kom inn i den etterkvart og den siste tredjedelen koste eg meg veldig med.

No er eg nok solid hekta på Kate Atkinson og Jackson Brody, så eg kjem nok til å lese fleire bøker i denne serien.

Dette meiner andre:

Advertisements

De fortapte / Case histories

Eg har lest mi første bok av Kate Atkinson, og den er veldig god. Eg las den engelskspråklege utgåva «Case Histories«, men den er også omsett til norsk med tittelen «De Fortapte«. ASVbib har dei begge.

Boka byrjar med 3 saksforteljingar frå 1970, 1979 og 1994. To av sakene er uløyste og alle tre sakene påvirkar framleis liva til dei pårørande. Det dukkar og opp ei fjerde sak som vi får høyre om seinare i boka.

Ein varm sommar i Cambridge, 10 år etter at siste saka fann stad, blir privatdetektiv Jackson Brodie involvert i alle tre sakene. Han får ein del overraskingar.

Dette er inga «enkel» krimforteljing. Den har mange lag. Det er forbindelsar mellom sakene som ein ikkje mistenker, ein får ikkje direkte svar på alt ein lurar på og den har fleire interessante personar. Det fungerer også veldig bra å la dei tre saksforteljingane innleie boka, når du har lest dei har du virkelig eit behov for å finne ut kva som eigentleg hendte og du er sikker på at det er mykje du ikkje veit.

Som sagt tidlegare så syns eg at boka har nokre veldig interessante karakterar. Jackson er nylig skild, og det er ingen lykkeleg skilsmisse. Han drøymer om å pensjonere seg i Frankrike og han er ein overbeskyttande far for dotter si. Søstrene til det eine offeret er veldig ulike og småkranglar om det meste, svigersøstra til eit anna offer har eit nokså dårleg forhold til å fortelje sanninga og faren til det tredje offeret er framleis besatt av å finne ut kva som eigentleg hendte den forferdelige dagen i 1994. I tillegg så dukkar det opp nokre naboar….

Forteljinga blir formidla av 4 forskjellige stemmer: Jackson, Amelia (ei av dei småkranglande søstrene), Theo (faren til det tredje offeret) og Caroline (ei kvinne som først ikkje ser ut til å ha noko å gjere med nokon av sakene). Eg likar denne måten å gjere det på, det let oss få sjå personane frå fleire sider og gjev oss eit større bilde enn det ei stemme ville gjort.

Det høyrest kanskje ikkje slik ut, men dette er også ofte ei ganske morsom bok.

Som sagt så las eg den på engelsk, så eg kan ikkje sei noko om kvaliteten på ometjinga. Men, eg likte den engelske versjonen så godt at eg alt har begynt på ei ny bok av Kate Atkinson.

Les! Les! Les!

Dette meiner andre:

Vi er de døde

Vi er de døde av Tore Oksholen handlar om Caspar. Caspar ftyktar turen fram og tilbake til skulen, det er nemlig to karar som er etter han. Ein dag får dei tak i han og prøver å brenne handa hans med ein lighter. Caspar blir redda av ei jente han aldri har sett før og som ingen andre kan sjå.

Bestefaren til Caspar jobba som brannmann i mange år, og han fortel historiar om ildbarnet. Caspar prøver å finne ut meir og oppdagar at historiar om ildbarnet har dukka opp langt bakover i tida. Kven er ho eigentleg? Finst ho i det heile? Er ho god eller vond?

Samtidig må han passe seg for plageåndene – og finne litt ut av sånne kjærleiksgreier.

Omslaget er veldig flott. Tittelen er litt meir usikker på. Det har nok mest å gjere med at det er nokre ting i boka som eg som lesar gjerne skulle hatt litt meire informasjon om, og noko av dette refererer direkte til tittelen.

Elles så skulle eg ønske at boka var litt lenger. Det går ofte litt fort i svingane og det blir litt som om forfattaren prøver å få med meir i boka enn det eigentleg er plass til på dei utmålte sidene. På den måten blir det ein del ting som ikkje få nok plass, eg vil gjerne vite meir.  Dette er på ingen måte ei dårleg bok, eg trur berre at den hadde kunne vore mykje betre. Så då blei det ein 3’ar.

Dette syns andre:

Jakten på Atlantis

Eg syns det var vanskeleg å gje nokon  rettferdig karakter til Jakten på Atlantis av Andy McDermott. Den endte til slutt, under tvil, på ein 3’ar. Dette er grunnen.

Det er ei heseblesande spenningsforteljing som flyttar seg rundt mellom Nord-Amerika, Europa, Asia og Sør-Amerika. Heltinna og helten kjem seg gjennom utallige halsbrekkande situasjonar der helten reddar livet hennar og blir litt romantisk skada, men ikkje verre enn at han er heilt fin igjen på neste side. Eg syns igrunnen helten er ganske irriterande. Dersom nokon hadde brukt den flørteteknikken på meg så hadde eg mista ei eventuell interesse på ca. 2 sekund. Men heltinna likar det, så…. Historien heng saman, noko som er livsviktig for dei fleste bøker. Eg syns det er nokså usannsynleg at ein norsk milliardær har fått lov til å anlegge ei 2 km. lang rullebane i ein fjord nett sør for Bergen, men det får no så vere. Boka var til tross for sine klisjear heldigvis ikkje heilt forutsigbar. Eg likar at forteljinga tar nokre uventa vendingar undervegs, det var igrunnen det som fekk meg til å lese den ferdig. Innhaldsmessig syns eg ein 3’ar var heilt greit.

Så var det omsetjinga. Omsetjarar får ikkje så mykje merksemd, vanlegvis er det ein setning om at det var greit omsett eller godt omsett. Denne omsetjinga kjem eg til å sei litt om. Eg kan tilgje ei omsetjarblemme, kanskje til og med to, men med denne boka vart det for mange til å ikkje nemne det. Etterkvart byrja eg å sette inn post-it-lappar der dei verste feilane var, og det vart ein del lappar.
Eit par døme: Eit helikopter blir i samme actionsekvens omtalt som både helikopter og fly. Eg reknar med at det i originalteksten har stått «aircraft», så helikopter og luftfartøy brukt om kvarandre hadde vore greit, men helikopter og fly er ikkje det samme. Ein annan stad er det snakk om at ein fjellskrent ser ut til å vere grunn nok til å komme ned utan klatreutstyr. På engelsk blir utrykket shallow gradient brukt om ei slak stigning og eg tippar ordet «shallow» på ein eller annan måte har vore brukt i originalteksten. Så har det truleg blitt omsett direkte utan tanke for kva som er korrekt uttrykksmåte på norsk. Ein annan stad blir det snakka om den periodiske tidstabellen. Utfrå resten av setningen antar eg at det eigentleg er snakk om det periodiske systemet. Kjemikaren eg har konsultert om dette hadde heller aldri høyrt om ein periodisk tidstabell. Det er fleire andre rare ting rundt om i teksten i tillegg til desse. Forlaget skal også ha sin del av kjeften sidan eit par namn er stava på to forskjellige måtar på samme side, dette burde blitt avslørt av ein enkelt stavekontroll. Alt i alt syns eg desse tinga viser at både omsetjar og forlaget har slurva med denne boka, og det fortjener dei ein 1’ar for.

Til saman blir det altså ein veldig svak 3’ar, men folk som ikkje blir irriterte over slike språklege ting kan tolke det som ein sterk 3’ar. Andy McDermott omtalar sjølv bøkene sine som «Indiana Jones møter James Bond», og det er ganske treffande. Synd at denne boka er mindre morsom enn Indiana Jones, men kanskje den vil vere morsommare som film.

Boka er forresten den første i ein serie bøker med dei samme hovudpersonane. På engelsk har det til no komt ut 6 bøker i serien og den neste er venta i 2011. På norsk er det førebels berre denne som har komt ut.

Dette syns ein del folk som har lest boka på engelsk:

Jeg har sett mørkets indre

Rett som det er får eg ein mistanke om at lesinga mi er ganske geografisk einsretta, nord-amerikanske og europeiske forfattarar dominerer ganske klart. Det er derfor på tide å gjere eit unntak frå dette ved å lese den prisbelønte boka Jeg har sett mørkets indre av K. Sello Duiker frå Sør-Afrika.

Jeg har sett mørkets indre handlar om gategutten Azure. Han er snart tretten år og foreldrelaus. Han bur på gata i Cape Town og livnærer seg ved prostitusjon. Azure skiller seg også ut frå mengda ved å vere ein svart gut med blå auge.

Azure sitt Cape Town er prega av vald, rus, prostitusjon, kriminalitet og eit raseskille som framleis er tydeleg til stades til tross for at det ikkje lenger er lovfesta. Det er store kontraster i boka mellom fattigfolket sine skur og dei luksuriøse heimane til mennene som tar Azure med seg heim for natta. Azure prøver å finne ut av verda og kven han kan og ikkje kan stole på. Han er alltid redd og på vakt.

Språket er prega av korte setningar med eit barnsleg preg, utan at innhaldet på nokon måte er barnsleg. Det fungerer veldig godt. Auzre er fokusert på å forstå og å bli sterkare og språket gjenspeilar det.

K. Sello Duiker levde eit tid blant gatebarna i Cape Town før han utgav denne boka.

Dette er ei bok du ikkje legg uberørt frå deg. Kontrasten mellom Azure sitt liv på gata i Cape Town og våre liv her i Norge er for stor til det. Les den og sjå sjølv.

Dette syns andre om boka (alle syns den er god):

Aeon-paradokset

Aeon-paradokset er den tredje boka i Kjetil Johnsen sin serie Den 4.parallell.

Eg har forlengst blogga om og likt dei to første bøkene i serien, Lasarusfenomenet og Carrington-katastrofen.

Aeon-paradokset foregår stort sett i Caine sin heimeparallell. I denne parallellen vann nazistane og japanarane verdskrigen og nazistane styrer no den austlege delen av USA. Dei er imidlertid på vikande front i krigen mot Sentralstatane og den japanskstyrte vestelege delen av USA. I desperasjonen prøver dei å finne ein annan parallell å flykte til og styre over, og det er her dei treng Emma sin hjelp. Emma er sjølvsagt ikkje særleg interessert i å hjelpe nazistane, men det blir lagt eit press på henne som ho ikkje kan stå imot. Og kva er det med Eve Thompson, den eldre dama som ser ut til å vite kva Emma vil seie før ho seier det? Medan Emma er fanga på forskningssenteret prøver Caine desperat å finne ein måte å redde henne på.

Som dei to første bøkene i serien så er også denne veldig spennande og handlinga driv framover i stor fart. For ein lesar som trivs veldig godt med science fiction sjangeren så er dette storveies lesing. Eg gler meg alt til neste og siste bok i serien. Den skal heite Maria-eksperimentet og kjem ut i 2011 ein eller annan gong. Som ein del av arbeidet med den siste boka har forfattaren besøkt Black Hills i USA der både Mount Rushmore og Crazy Horse monumentet er å finne, og det siste skal visstnok ha ein sentral rolle i boka. For meg blir det gjensyn med kjente trakter, så eg gler meg ekstra over det.

Det er ikkje så mange andre som har omtalt denne boka, men Mari likar den iallfall.

Fedrenes løgner av Tom Egeland

Eg har med stor glede lest fleire av Tom Egeland sine bøker, så det var med forventning eg tok fatt på Fedrenes Løgner.

Fedrenes løgner handlar om 4 generasjonar av familien Scott. Victor er boka sin forteljar som i 1970 bestemmer seg for å skrive forteljinga om sine 3 berømte forfedre. Faren Carl Scott, klimaforskaren som forsvant i isen då Victor var 10 år. bestefaren William Scott som vant nobelprisen for ein fantastisk romantrilogi og sidan døydde som krigshelt, og oldefaren Alexander Scott som tilbrakte 20 år på ei aude øy etter eit forlis. Men, etter å ha reist jorda rundt i jakta på historiane så bestemmer Victor Scott seg brått for ikkje å offentleggjere manuskriptet sitt og slik forblir det fram til han dør i 2010.

Eg syns framleis at Egeland skriv godt, men eg er uansett ikkje så veldig begeistra for denne boka. Det blir for mykje uinteressant pjatt. Best syns eg boka er når dei mest intense tinga blir skildra, Carl Scott sine dagboknedteikningar frå isflaket er veldig gode og det same syns eg om skildringa av William Scott som ligg døyande etter flystyrten. Mange av kvardagsskildringane og dei daglegdagse dramaa er eg ikkje særleg begeistra for.  Victor Scott sjølv blir eg heller aldri noko glad i, eg syns han er ein sjølvmedlidande tullebukk. Som dreven romanlesar mistenker eg også veldig fort fleire av løgnene som etterkvart blir avslørt. Det kom nokre overraskingar og, og det er jo alltid kjekt, men også for mange ting som eg allereie hadde ant at skulle komme.

Dersom eg skulle velge ville eg heller lest Lucifers evangelium ein gong til, den overraska heile vegen.

Folk syns litt diverse om Fedrenes løgner: