Tag Archives: Familie

Fedrenes løgner av Tom Egeland

Eg har med stor glede lest fleire av Tom Egeland sine bøker, så det var med forventning eg tok fatt på Fedrenes Løgner.

Fedrenes løgner handlar om 4 generasjonar av familien Scott. Victor er boka sin forteljar som i 1970 bestemmer seg for å skrive forteljinga om sine 3 berømte forfedre. Faren Carl Scott, klimaforskaren som forsvant i isen då Victor var 10 år. bestefaren William Scott som vant nobelprisen for ein fantastisk romantrilogi og sidan døydde som krigshelt, og oldefaren Alexander Scott som tilbrakte 20 år på ei aude øy etter eit forlis. Men, etter å ha reist jorda rundt i jakta på historiane så bestemmer Victor Scott seg brått for ikkje å offentleggjere manuskriptet sitt og slik forblir det fram til han dør i 2010.

Eg syns framleis at Egeland skriv godt, men eg er uansett ikkje så veldig begeistra for denne boka. Det blir for mykje uinteressant pjatt. Best syns eg boka er når dei mest intense tinga blir skildra, Carl Scott sine dagboknedteikningar frå isflaket er veldig gode og det same syns eg om skildringa av William Scott som ligg døyande etter flystyrten. Mange av kvardagsskildringane og dei daglegdagse dramaa er eg ikkje særleg begeistra for.  Victor Scott sjølv blir eg heller aldri noko glad i, eg syns han er ein sjølvmedlidande tullebukk. Som dreven romanlesar mistenker eg også veldig fort fleire av løgnene som etterkvart blir avslørt. Det kom nokre overraskingar og, og det er jo alltid kjekt, men også for mange ting som eg allereie hadde ant at skulle komme.

Dersom eg skulle velge ville eg heller lest Lucifers evangelium ein gong til, den overraska heile vegen.

Folk syns litt diverse om Fedrenes løgner:

Advertisements

The Hungry Ghosts

I 1942 blir jenta Lin Shui voldtatt og drept av ein japansk soldat i Hong Kong. Ho blir ei udød ånd som svevar rundt til ho finn ein person å knytte seg til. Så finn ho Alice Safford.

I 2003 blir Alice sin far Ralph Safford gravlagd i England. Ingrid er sjukepleiar og selskapsdame for Ralph si søster Lucy Holiday. I gravferda spør Lucy etter Ralph si dotter Alice, men verken Ralph si kone eller born vil innrømme at det finst noko Alice. Ingrid får ikkje noko svar.

The Hungry Ghost er Alice og hennar familie sin historie, fortalt av alle andre enn Alice sjølv. Familien Safford tilhøyrer den britiske eliten i kolonien Hong Kong. Faren Ralph elskar sine barn, men er ein travel mann i koloniadministrasjonen. Mora Myrtle sippar whisky og passar på fasaden. Dei 4 borna veks opp og taklar det følelseskalde livet på kvar sine måtar. Ingen av dei er spesielt veltilpassa. Alice er absolutt ikkje mora sin favoritt. Myrtle vil eigentleg ikkje ha barn, og taklar dårleg å få ei tredje dotter når det einaste ho vil ha er ein son slik at ho kan blir ferdig med å få barn. Alice vekker aldri varme følelsar i mor si. I oppveksten hjelper det heller ikkje på forholdet at Ghost viser sine følelsar på ein nokså påtagelig måte. Etterkvart blir det fleire spøkelse i Alice sitt liv og dei sug livskrafta ut av henne slik at ho til slutt lurar på om livet er verd å leve.

Boka finn stad fleire stader i verda; England, ein liter tur innom Kenya, Paris og sjølvsagt Hong Kong der dei britiske familiane lever i sine gylne bur, bur dei etterkvart må forlate ettersom tida for å levere Hong Kong tilbake til Kina nærmar seg.

Så, kva skjedde med Alice? Les og finn ut.

Ein soleklar 5’ar.

Forfattaren Anne Berry er oppvaksen på The Peak i Hong Kong og har gått på skulane som Saffordbarna går på i boka. Her kan du lese eit avisintervju med Anne Berry eller sjå det nedanforståande intervjuet på YouTube.

Dette syns forresten andre om boka:

Huset ved moskéen

I Huset ved moskéen følgjer vi ein djupt religiøst storfamilie frå slutten av sekstitalet, gjennom revolusjonen mot sjahen av Iran og inn i det første tiåret som islamsk stat. Aqa Djan er teppehandlar og overhovud for storfamilien som i 800 har hatt overoppsyn med moskeen i byen Sandjan. Huset rommar dei to gamle bestemødrene (tenarar), Aqa Djan og hans familie, Imamen med familie og fleire andre slektningar. Huset er og sterkt prega av at dette er ein religiøs familie som ikkje leflar med moderne ting som radio, tv og slikt.

Boka startar i fredelege tider i Iran, før misnøya med sjahen har leidd fram til revolusjonen. Så få vi får sjå korleis familien blir meir og meir splitta når dei forskjellige familiemedlemmane tar sine eigne val i den turbulente politiske samtida, val som spelar ei stor rolle for kva som skjer med dei etter revolusjonen. Nokre blir meir fanatiske religiøse og sluttar seg til imamane og ayatolla Khomeini medan andre sluttar seg til den politiske venstresida som også kjempar mot sjahen. Aqa Djan, som så godt han kan unngår å blande seg inn i politikken, opplever at det heller ikkje  hindrar politikken frå å blande seg i hans liv.

Det er på mange måtar ei veldig sanselig bok, det er som om ein kan kjenne luktene og høyre lydane frå Sanjar. Vi blir og med på mange morsomme og sjarmerande episodar frå familielivet i tillegg til tragiske episodar og historier. Spesielt blir det fleire tragediar ettersom revolusjonen finn stad og den politiske forfølginga blir stadig meir merkbar.

Eg syns det er interessant å få eit slikt innsidebilde av Iran og revolusjonen, spesielt sidan det er den religiøse sida av motstanden av sjahen vi her blir mest kjent med. Eg har tidlegare lest den grafiske oppvekstromanen Persepolis der det er venstresida av motstanden mot sjahen som blir presentert, dei som etter revolusjonen blir forfulgt av ayatolla Khomeini og hans folk. Til saman gjev det meg eit litt meir komplett bilde av den iranske revolusjonen.

Eg klarar likevel ikkje å gje boka noko toppkarakter. Bortsett frå Aqa Djan så syns eg ikkje eg blir særleg godt kjent med nokon av personane. Det er som om forfattaren, spesielt i siste del av boka, prøver å gripe om alt for mykje. Historiske fakta om revolusjonen, forfølginga av politiske og moralske fiendar, krigen mot Irak og meir skal flettast saman med dei personlege forteljingane. Det blir berre litt for mykje til at eg syns det fungerer heilt bra som roman.

Forfattaren Kader Abdolah er oppvaksen i Iran, men har no budd lenge i Nederland.

Dette syns andre om boka:

Hvis jeg blir / If I stay

Mia er 17 år og bur i ein liten by i Oregon. Ho er ein dyktig cellist og har nett tatt opptaksprøven til prestisjetunge Juilliard School. Elles er ho kjæraste med punkrockaren Adam, besteveninne med Kim og svært glad i familien sin. På ein køyretur blir bilen til familien påkøyrd av ein større bil og foreldra døyr på staden. Mia og broren blir sendt på sjukehus og Mia blir sendt vidare med luftambulanse til Portland utan å få vite korleis det går med broren. Medan ho ligg i koma ser ho seg sjølv, besteforeldra, andre slektningar, venner, Kim, Adam og alle andre på sjukehuset utanfrå. Ho svevar mellom liv og død og ei av sjukepleiarane seier til besteforeldra at det er opp til Mia sjølv om ho kjem til å overleve. Det er Mia som må bestemme seg.

Og det er mykje for Mia å tenke over medan ho bestemmer seg. Ho ser tilbake på livet sitt og korleis det var, og tenkjer på korleis livet vil bli dersom ho blir. Ho tenker og på korleis livet vil bli for dei ho etterlet dersom ho bestemmer seg for å dø. Ein skulle tru at det lett vart uoversiktleg når boka hoppar fram og tilbake i tid, men forfattaren har konsekvent omtalt hendingar før ulykka i fortid og det som skjer med Mia undervegs i døgnet etter ulykka i notid, så det blir aldri noko problem å halde orden på tidslinja.

Dette kunne fort blitt ei veldig trist og lei bok, men det er det ikkje. Mia sitt liv fram til ulykka blir skildra med varme og humor. Det er også kjekt å lese om ein tenåring som har eit godt forhold til foreldra sine og faktisk likar å tilbringe tid med dei og lillebroren. Eg set og pris på at ulykka og døden blir så nøkternt skildra. Her er ingen himmel som ventar eller englar som rådar Mia i den avgjerda ho må ta, det er kun ho som bestemmer.

Mia sine refleksjonar fungerer bra for meg, men innimellom syns eg ho blir litt for reflektert og moden for sine 17 år.  Eg las den engelske utgåva av boka og syns språket var greit og passande til hovudpersonen og forteljinga, eg har ikkje lest omsetjinga så eg kan ikkje sei noko om korleis språket er i den norske utgåva. Alt i alt syns eg at det er ei veldig god ungdomsbok som likevel ikkje er heilt god nok til ein toppkarakter.

Det er mange andre som har blogga om denne boka sidan den har vore med i ein bokbloggturne. Under finn du ei liste med lenker til nokre av bokbloggarane som har vore med på turneen og til nokre andre som ikkje har vore med på turneen: