Tag Archives: Krim

Øye for Øye / One Good Turn av Kate Atkinson

Øye for øye (Norwegian title) by Kate AtkinsonJackson Brody er i Edinburgh. Det er mange endre folk og: Ein ukjent mann som ser ut til å ha eit eller anna oppdrag, ein sint hondasjåfør som vi stort sett berre ser noko til når han angrip nokon, fleire austeuropeiske jenter, kona til ein uhederleg byggfirmaeigar, ein krimforfattar som kjem nærmare virkelig kriminalitet enn han nokongong hadde tenkt og ei politikvinne som har både ein tenåringsson og eit forsvunne lik å bekymre seg om.

Eg las boka på engelsk, som eg likar å gjere når vi har den på engelsk. Den er imidlertid også utgitt på norsk med tittelen Øye for øye. ASVbib har den på begge språk.

One Good Turn / Øye for øye er på mange måtar som dei russiske matrjosjkadokkene som stadig dukkar opp i den. Plott inni plott, villeiande spor, masse folk med uventa forbindelsar m.m. For å vere ærleg så syns eg at det var litt for mange folk å halde styr på, eg ønskte meg ei liste over alle personane så eg kunne ta ein kikk på den kvar gong ein av dei mindre sentrale personane dukka opp. Fleire gonger brukte eg lang tid på å finne ut kven personen som no tok ordet eigentleg var.

One Good Turn by Kate AtkinsonAkkurat som i Case Histories / De fortapte blir historiar som tilsynelatande ikkje har nokon samanheng vevd saman på ein veldig dyktig måte. Eg likte ikkje denne boka så godt som den første, fordi eg ikkje syntes at det var like mykje humor i denne somi den forrige og på grunn av at det var så mange personar at eg sleit med å halde styr på dei. Spesielt det siste gjorde at eg brukte mykje lenger tid på å komme inn i denne boka enn eg gjorde med den forrige. Likevel, eg kom inn i den etterkvart og den siste tredjedelen koste eg meg veldig med.

No er eg nok solid hekta på Kate Atkinson og Jackson Brody, så eg kjem nok til å lese fleire bøker i denne serien.

Dette meiner andre:

Advertisements

De fortapte / Case histories

Eg har lest mi første bok av Kate Atkinson, og den er veldig god. Eg las den engelskspråklege utgåva «Case Histories«, men den er også omsett til norsk med tittelen «De Fortapte«. ASVbib har dei begge.

Boka byrjar med 3 saksforteljingar frå 1970, 1979 og 1994. To av sakene er uløyste og alle tre sakene påvirkar framleis liva til dei pårørande. Det dukkar og opp ei fjerde sak som vi får høyre om seinare i boka.

Ein varm sommar i Cambridge, 10 år etter at siste saka fann stad, blir privatdetektiv Jackson Brodie involvert i alle tre sakene. Han får ein del overraskingar.

Dette er inga «enkel» krimforteljing. Den har mange lag. Det er forbindelsar mellom sakene som ein ikkje mistenker, ein får ikkje direkte svar på alt ein lurar på og den har fleire interessante personar. Det fungerer også veldig bra å la dei tre saksforteljingane innleie boka, når du har lest dei har du virkelig eit behov for å finne ut kva som eigentleg hendte og du er sikker på at det er mykje du ikkje veit.

Som sagt tidlegare så syns eg at boka har nokre veldig interessante karakterar. Jackson er nylig skild, og det er ingen lykkeleg skilsmisse. Han drøymer om å pensjonere seg i Frankrike og han er ein overbeskyttande far for dotter si. Søstrene til det eine offeret er veldig ulike og småkranglar om det meste, svigersøstra til eit anna offer har eit nokså dårleg forhold til å fortelje sanninga og faren til det tredje offeret er framleis besatt av å finne ut kva som eigentleg hendte den forferdelige dagen i 1994. I tillegg så dukkar det opp nokre naboar….

Forteljinga blir formidla av 4 forskjellige stemmer: Jackson, Amelia (ei av dei småkranglande søstrene), Theo (faren til det tredje offeret) og Caroline (ei kvinne som først ikkje ser ut til å ha noko å gjere med nokon av sakene). Eg likar denne måten å gjere det på, det let oss få sjå personane frå fleire sider og gjev oss eit større bilde enn det ei stemme ville gjort.

Det høyrest kanskje ikkje slik ut, men dette er også ofte ei ganske morsom bok.

Som sagt så las eg den på engelsk, så eg kan ikkje sei noko om kvaliteten på ometjinga. Men, eg likte den engelske versjonen så godt at eg alt har begynt på ei ny bok av Kate Atkinson.

Les! Les! Les!

Dette meiner andre:

Crossfire av Dick & Felix Francis

Den siste veka har det gått i krimlesing, og eg begynte med Crossfire av far/son-duoen Dick & Felix Francis.

Dick Francis hadde ei rekke karrierer i løpet av livet: Under andre verdskrigen var han pilot i RAF, på 50-talet var han profesjonell jockey og jobba m.a. for Dronningmora (mor til Dronning Elisabeth) og frå siste halvdel av 50-talet til litt ut på 70-talet jobba han som journalist parallellt med å vere krimforfattar. Han står som forfattar av ein sjølvbiografi og over 40 krimbøker, dei fire siste saman med sonen Felix Francis. Bøkene hans er omsett til over 30 språk og over 30 av bøkene er omsett til norsk. Dick Francis døydde i 2010.

Dick Francis har omtrent alltid forskjellige hovudpersonar i krimbøkene sine, unntak er Sid Halley (ex-jockey som har blitt privatdetektiv) som er med i 4 bøker (første gong i 1965, siste gong i 2006) og Kit Fielding (jockey) som er med i 2 bøker. Hovudpersonane har forskjellige yrke og nokre av bøkene finn stad i andre land enn Storbritannia, men bøkene har likevel alltid ei eller anna tilknytning til det engelske veddeløpsmiljøet, og då helst til hinderløp.

Det felles miljøet i bøkene gjer at det for lesaren blir som å lese ein serie, ein veit kva som ventar ein og slepp å sette ser inn i eit heilt nytt univers. Samtidig har forfattaren fridom til å ha med nye personar og slepp dermed ta dei omsyna til personane sin forhistorie som vanlege serieforfattarar må.

Hovudpersonen i Crossfire er infanterikaptein Tom Forsyth som etter å ha blitt alvorleg skada i Afghanistan reiser heim til mor si som trenar veddeløpshestar. Han oppdagar raskt at alt ikkje er som det skal i veddeløpsstallen. Hestar taper når dei ikkje burde samtidig som mora ikkje vil innrømme at dette er eit problem.

Språket er greit, standard engelsk utan masse uvanlege ord. Sjølv om det ikkje er så mange hestar med i boka så er det naturleg nok ein del ord frå hestemiljø, men ingenting som ein ikkje kan finne omsett i vanleg ordbok.

Som vanleg med Dick Francis så er dette ei spennande bok med nokre skikkeleg overraskingar undervegs. Eg syns ikkje den er fantastisk, men bra nok.

Dette syns andre:

Jakten på Atlantis

Eg syns det var vanskeleg å gje nokon  rettferdig karakter til Jakten på Atlantis av Andy McDermott. Den endte til slutt, under tvil, på ein 3’ar. Dette er grunnen.

Det er ei heseblesande spenningsforteljing som flyttar seg rundt mellom Nord-Amerika, Europa, Asia og Sør-Amerika. Heltinna og helten kjem seg gjennom utallige halsbrekkande situasjonar der helten reddar livet hennar og blir litt romantisk skada, men ikkje verre enn at han er heilt fin igjen på neste side. Eg syns igrunnen helten er ganske irriterande. Dersom nokon hadde brukt den flørteteknikken på meg så hadde eg mista ei eventuell interesse på ca. 2 sekund. Men heltinna likar det, så…. Historien heng saman, noko som er livsviktig for dei fleste bøker. Eg syns det er nokså usannsynleg at ein norsk milliardær har fått lov til å anlegge ei 2 km. lang rullebane i ein fjord nett sør for Bergen, men det får no så vere. Boka var til tross for sine klisjear heldigvis ikkje heilt forutsigbar. Eg likar at forteljinga tar nokre uventa vendingar undervegs, det var igrunnen det som fekk meg til å lese den ferdig. Innhaldsmessig syns eg ein 3’ar var heilt greit.

Så var det omsetjinga. Omsetjarar får ikkje så mykje merksemd, vanlegvis er det ein setning om at det var greit omsett eller godt omsett. Denne omsetjinga kjem eg til å sei litt om. Eg kan tilgje ei omsetjarblemme, kanskje til og med to, men med denne boka vart det for mange til å ikkje nemne det. Etterkvart byrja eg å sette inn post-it-lappar der dei verste feilane var, og det vart ein del lappar.
Eit par døme: Eit helikopter blir i samme actionsekvens omtalt som både helikopter og fly. Eg reknar med at det i originalteksten har stått «aircraft», så helikopter og luftfartøy brukt om kvarandre hadde vore greit, men helikopter og fly er ikkje det samme. Ein annan stad er det snakk om at ein fjellskrent ser ut til å vere grunn nok til å komme ned utan klatreutstyr. På engelsk blir utrykket shallow gradient brukt om ei slak stigning og eg tippar ordet «shallow» på ein eller annan måte har vore brukt i originalteksten. Så har det truleg blitt omsett direkte utan tanke for kva som er korrekt uttrykksmåte på norsk. Ein annan stad blir det snakka om den periodiske tidstabellen. Utfrå resten av setningen antar eg at det eigentleg er snakk om det periodiske systemet. Kjemikaren eg har konsultert om dette hadde heller aldri høyrt om ein periodisk tidstabell. Det er fleire andre rare ting rundt om i teksten i tillegg til desse. Forlaget skal også ha sin del av kjeften sidan eit par namn er stava på to forskjellige måtar på samme side, dette burde blitt avslørt av ein enkelt stavekontroll. Alt i alt syns eg desse tinga viser at både omsetjar og forlaget har slurva med denne boka, og det fortjener dei ein 1’ar for.

Til saman blir det altså ein veldig svak 3’ar, men folk som ikkje blir irriterte over slike språklege ting kan tolke det som ein sterk 3’ar. Andy McDermott omtalar sjølv bøkene sine som «Indiana Jones møter James Bond», og det er ganske treffande. Synd at denne boka er mindre morsom enn Indiana Jones, men kanskje den vil vere morsommare som film.

Boka er forresten den første i ein serie bøker med dei samme hovudpersonane. På engelsk har det til no komt ut 6 bøker i serien og den neste er venta i 2011. På norsk er det førebels berre denne som har komt ut.

Dette syns ein del folk som har lest boka på engelsk:

Nye dvd’ar på Biblioteket

Dei siste dagane har vi fått inn nokre nye filmar på biblioteket. Dei handlar hovudsakleg om krig, krim og humorgrøss.

Krig

Flags of our Fathers : her blir vi med amerikanske styrkar under eit av dei største slaga i Stillehavet under 2.verdskrig. På øya Iwo Jima prøver amerikanarane å erobre festningen og dei to flystripene som er under japansk kontroll. Slaget om Iwo Jima varer frå 19.februar til 16.mars 1945. Det kosta over over 18000 japanarar og nesten 7000 amerikanarar livet. Bildet av det amerikanske flagget som blir reist på ein fjelltopp på øya er eit av dei mest kjente bileta frå 2.verdskrig. Vi blir med dei tre overlevande av soldatane som reiste flagget. Dei returnerer heim til ein heltestatus dei ikkje kjenner at dei fortjener. Filmen blei nominert til to Oscar.

Letters from Iwo Jima: I denne filmen er det den japanske sida av slaget som blir fulgt. Mange år etter slaget blir fleire hundre brev gravd opp på øya, og gjennom dei blir vi kjent med soldatane som kjempa på den japanske sida.  Dei var sendt til øya vel vitande om at dei truleg aldri kom heim igjen. Dei hadde lite å forsvare seg med, men heldt likevel ut i lang tid. Av alle dei mange tusen japanske soldatane på øya blei berre 216 tatt til fange. Filmen blei nominert til 6 Oscar og vant 1.

The Hurt Locker: Igjen er vi i krig, men denne gongen er vi i Irak. James er ny sersjant for ei gruppe elitesoldatar som har ansvar for å desarmere bomber. Han overraskar sine to underordna med å sende dei ut på veldig risikofylte oppdrag i ein urban krigssone der nesten kva som helst kan vere bomber. Det virkar ikkje som om James er redd for å dø. Filmen blei nominert til 9 Oscar og vant 6 av dei, m.a. for beste film, beste originalmanus og beste regi.

Krim

Gudfaren – del I, II og III: Dei tre filmane fortel historien om tre generasjonar av mafiafamilien Corleone gjennom fleire generasjonar. Filmane vekslar mellom familieliv og den brutale kriminaliteten som familien er involvert i.  Del I var nominert til 11 Oscar og vant 3, del II var nominert til 11 Oscar og vant 6 og del III var nominert til 7 Oscar.

Humor/Grøss/Musikal

The Rocky Horror Pitcture Show: Brad og Janet er eit ungt og uskyldig nyforlova par frå midtvesten. På veg til ein tidlegare lærar for å feire forlovinga får dei motorstoppp og tar seg fram til eit mystisk slott. Slottet er fullt av skapningar frå planeten Transsexuell i galaksen Transylvania. Brad og Janet er først frastøtt av det dei opplever, men blir begge forført av Frank-N-Furter. Dette er kultfilmen over alle kultfilmar med si heilt eiga blanding av humor, grøss og musikal.

Myren

Islandske Arnaldur Indridason har blitt ein veldig populær krimforfattar i Norge med ein serie krimbøker frå Island. No har også eg endeleg lest ei av bøkene hans. Eg er ingen utprega krimlesar så det har tatt litt tid å begynne på dette forfattarskapet, men når eg først kom i gang så var det eit veldig bra nytt bekjentskap.

I ei fuktig lita kjellarleiligheit i Reykjavik finn politiet ein myrda eldre mann. Mannen har vore ein ganske tvilsom type som har vanka i lag med like tvilsomme typar, og det virkar umiddelbart som om mordet er resultat av ein internt oppgjer. Mordaren har imidlertid lagt igjen ein lapp på åstaden, ein lapp som får politimannen Erlendur Sveinsson til å lure på om det ikkje er noko heilt anna som ligg bak. Jakta på svaret fører Erlendur heilt tilbake til ein voldtekt som den drepte utførte på 1960-talet og ei forsvinning på 1970-talet. Det dukkar også opp eit anna mysterium i boka, ei brud forsvinn frå sitt eige bryllaup og alt tyder på at det er frivillig.

Myren er ei typisk politiroman der ein følgjer etterforskninga fram til svaret på gåta. Hovudpersonen Erlendur er ganske deprimert og sær med eit trøblete familieliv, og assistenten Sigurdur Oli har kjæresteproblem. Den er ikkje ei actionbok, men ei bok der det er masse graving (i nokre tilfelle bokstaveleg) og pågåande etterforskning som gjev svaret. Véret i boka speglar også ganske godt Erlendur sitt humør, det er stort sett ganske vått og grått.

Eg likte boka nokså godt, til tross for at eg ganske lei av deprimerte middelaldrande politimenn.

Dette syns andre om boka:

The Wrecker

The Wrecker av Clive Cussler og Justin Scott foregår stort sett i 1907, med ein liten tur innom 1934. Osgood Hennessy eig Southern Pacific Railroad og har ambisjonar om å bli den største jernbaneeigaren i USA. Men han har ein motstandar, the Wrecker, som er dyktig til å sabotere jernbanelinjer og jernbanebygging. Spesielt utsatt er bygginga av Cascades-snarvegen som vil korte ned viktige jernbanestrekningar. Det er imidlertid viktig at bygginga blir fullført før vinteren, elles kan Hennessy risikere å gå konkurs. The Wrecker er derimot fast bestemt på at Cascades-snarvegen aldri skal bli noko av og han gjer store skadar på snarvegen og Southern Pacific Railroad sine andre linjer. For å beskytte jernbanelinjene sine hyrar Hennessy inn Van Dorn Detektivbyrå, og dei set sin dyktigaste medarbeidar Isaac Bell på saka.

The Wrecker er ei spennande fortelling. Her går det unna med sabotasjeaksjonar og mord. The Wrecker er ein hensynslaus forbrytar og jakta på sabotøren flyttar seg fram og tilbake over USA. Grunnen til at eg likevel berre gjev boka ein 2’ar  er alle klisjeane. Korallgrønne auger, lang og elegant hals, lange bein, skjorter som forsterkar fargen på auger, eit kaldt blikk… og liknande ting kvar gong ein viktig person blir introdusert er typiske eksempel på ein ting som eg syns trekker ned ei bok. Dei einaste folka som unngår slike introduksjonar er bipersonar, som stort sett blir drept av The Wrecker i løpet av dei neste sidene uansett. Også slike ting som at skurken er så einsidig skurkete og helten så einsidig heltete er ting som irriterer meg. Men spennande er det.

Dette syns andre om The Wrecker: